In Europa worden op dit moment giftigheidstesten uitgevoerd die vallen binnen de REACH-wetgeving. REACH staat voor Registratie, Evaluatie, Authorisatie en restrictie van CHemische producten.
Deze zeer complexe richtlijn in het kort uitgelegd : REACH betekent een enorme toename in het gebruik van dierproeven om chemische ingrediënten te testen. Veel van deze chemische ingrediënten worden gebruikt voor het maken van cosmetica en verzorgingsproducten. Hierdoor bestaat de kans dat producenten van dierproefvrije verzorgingsproducten verplicht zullen worden hun bestanddelen op dieren te testen.
In Nederland voert het commerciële dierproefcentrum NOTOX in Den Bosch deze experimenten uit in opdracht van de industrie. In het jaarverslag 'Zodoende' van 2009 staat vermeld dat het aantal dierproeven in Nederland is toegenomen. Deze toename is volledig toe te schrijven aan REACH : tienduizenden dieren zijn gebruikt in reproductie- en teratoginiteitsonderzoek. Voor dit type onderzoek worden zwangere ratten gedwongen om 14 tot 20 dagen lang een stof in hoge dosering te inhaleren. De geboren jongen en moederrat worden gedood en de organen onderzocht.
In verschillende commerciële proefdierlaboratoria (zoals Notox, HLS, Covance, Charles River, Harlan) werd de REACH-wetgeving met gejuich ontvangen. De chemische industrie wordt verplicht om een groot aantal stoffen te testen, veelal op dieren. De vaak beursgenoteerde commerciële proefdierlaboratoria zijn afhankelijk van opdrachten en kunnen een groot aantal orders verwachten. Deze data worden vervolgens weer aan de autoriteiten overhandigd. Inmiddels stellen vele wetenschappers vraagtekens bij programma's zoals REACH. De wetenschappelijke relevantie van de geijkte dierproefmodellen is aanvechtbaar. De testmethoden zijn in de jaren '50, '60 en '70 van de vorige eeuw ontwikkeld. Vandaag de dag zijn er o.a. chemicaliën van de markt gehaald die veilig bleken in proefdieren, maar onveilig in mensen. De verouderde testmethoden konden niet voldoende aantonen dat een product veilig is of niet. "Ik heb bijna 40 jaar als toxicoloog geprobeerd de effecten van een kleine dosis op mensen te voorspellen door grote dosissen aan dieren te geven," zegt Melvin E. Andersen, directeur van het Program in Chemical Safety Sciences aan het non-profit Hamner Institutes for Health Sciences (USA). "Ik geloof nu dat het onmogelijk is om dit te doen." De toenemende bezorgdheid geeft een nieuwe impuls aan het gebruik en de ontwikkeling van dierproefvrije methoden die wel voorspellend kunnen zijn. De autoriteiten blijven uit angst echter vasthouden aan de verouderde dierproefmodellen en protocollen. De 'bottleneck' is wel de validatie van nieuwe dierproefvrije technieken. Een omslachtige procedure die vele jaren duurt. Innovatie gedragen vanuit een enorm maatschappelijk belang (proefdierenleed en veilige testmethoden) wordt zo in de kiem gesmoord.
Wat doet ADC?
ADC voert regelmatig actie bij bedrijven en de Europese Unie in Brussel. 
Deze acties zijn essentieel om de aandacht (TV, radio, kranten) te vestigen op het onderwerp. Zonder deze aandacht zullen maatregelen uitblijven. ADC stimuleert de industrie om dierproefvrije technieken te gebruiken en te ontwikkelen. Politici worden aangemoedigd om de goedkeuring van deze technieken te versnellen zodat dieren zo snel mogelijk vervangen kunnen worden door de nieuwe technieken.
Wat kan jij doen?
Steun onze campagne tegen commerciële dierproeven met een gift: klik hier.
- Je kunt actief meedoen door het versturen van protestmails: klik hier.
- Volg ons op Twitter en Facebook.
Bron: Re-evaluation of animal numbers and costs for in vivo tests to accomplish REACH legislation requirements for chemicals - a report by the Transatlantic Think Tank for Toxicology (t4)
Costanza Rovida1 and Thomas Hartung2
1 Private Consultant, Varese, Italy
2 John Hopkins University, Baltimore, USA and University of Konstanz, Germany
http://www.altex.ch/en/index.html?id=50&iid=107&aid=4
Lees ook: REACH, een chemische dinosaurus. Door Dr. Menache.