HUNTINGDON LIFE SCIENCES

UNDERCOVER

Michelle Rokke werkte meer dan zes maanden (1996/1997) in het proefdiercentrum Huntingdon Life Sciences in Amerika. Haar schokkende dagboek leest als het script van een horror film. Michel Rokke filmde en fotografeerde de gang van zaken in HLS. De beelden brachten HLS zeker aan het wankelen, te meer omdat Zoë Broughton net daarvoor het zelfde gedaan in de Engelse HLS laboratoria. Dit laatste leidde zelfs tot een nationale rel, HLS stapte naar de rechter en uiteindelijk sloot de internationale dierenrechtengroep PETA, waar Rokke voor werkte, een deal waardoor al het film- en fotomateriaal vernietigd moest worden op dwang van een miljoenen claim bedwongen door HLS voor een Amerikaanse rechtbank. De waarheid lag echter al op straat en kon door iedereen gelezen worden op diverse websites. Heather Nicholson van de internationale campagne om HLS te sluiten interviewde Michelle Rokke een tijdje nadat zij met het materiaal naar buiten kwam.

Heather Nicholson (HJ): Michelle, hoe heeft jouw ervaring in HLS je leven beinvloed?
Michelle Rokke (MR): Ooh het heeft mijn leven zeker veranderd, er gaat geen dag voorbij dat ik niet denk aan datgene wat ik daarbinnen gezien heb.

HJ: Hoe voel je je over het besluit van de rechter om al je foto bewijzen, documenten en video opnamen te vernietigen?
MR: Het doet zeer om eraan te denken vooral omdat er bewijs is op die video opnamen en de foto's dat het gezicht van vivisectie zou kunnen veranderen. Het zou het stoppen!

HJ: Waarom denk je dat ze al het bewijs willen vernietigen?
MR: Omdat het vivisectie zou stoppen en er met deze industrie een boel geld gemoeid is, dus het is het belang van farmaceutische bedrijven en de productbedrijven, de persoonlijke verzorgingsbedrijven zoals Procter & Gamble en alle andere grote bedrijven om alles in de doofpot te stoppen. Het zou echt de manier waarop ze zaken doen veranderen. Zij zouden gedwongen worden om veilige alternatieven zonder dieren te zoeken en zij zouden niet meer kunnen vertrouwen op de diertesten die ze zo makkelijk kunnen manipuleren.

HJ: Ik heb gesproken met iemand die undercover gewerkt heeft in Groot-Brittannië, Chris Iles en hij zegt dat er racisme en homofobie tussen de medewerkers bestond. Heb jij ook zulke ervaringen meegemaakt met de medewerkers waar jij tussen stond?
MR: Oja zeker, als er mensen van een ander ras aan het werken waren in het lab en als ze uit de ruimte waren dan gingen vooral de blanke mannelijke medewerkers racistische grappen over hen maken.

HJ: Het werk dat jij deed was waarschijnlijk het meest belangrijke werk dat jij ooit gedaan hebt omdat je krachtig bewijs op video hebt dat niet te ontkennen valt. Ik zou het zeer moeilijk vinden om mijn zelfcontrole te behouden, ik zou gaan huilen of ik zou waarschijnlijk iemand aan willen vallen als ik zou zien wat jij hebt gezien. Hoe heb je jezelf in de hand kunnen houden onder die omstandigheden. Hoe
zorgde je ervoor dat je niet begon te huilen of iemand aan ging vallen?
MR: Als je in zo'n situatie zit is het voor mij altijd het
krachtigste wapen geweest om alles te documenteren, want het dierenleed gaat toch wel door of ik er nou wel of niet ben. Als ik er kan zijn om alles te documenteren is het in ieder geval mogelijk dat andere mensen het zullen zien en misschien kunnen we dan samen vivisectie stoppen. Het is echt een 'mindset.' Als je daar undercover bent en je een rol speelt kun je het niet toelaten om geëmotioneerd te raken of te huilen. Jij bent daar om je te gedragen als één van hen en om te documenteren wat er daar gebeurd met de dieren. Mensen vragen vaak hoe ik zoiets kan doen zonder in elkaar te zakken. Het is niet eens een optie. Het kan gewoon niet.

HJ: Krijg je innerlijke voldoening terwijl je daar bent om ze te filmen en dan te denken; Yes, ik ga jullie pakken, dit komt allemaal op nationale televisie, jullie hebben niet door dat ik jullie nu aan het filmen ben. Ik weet dat toen ik met Chris Iles gesproken had dat hij een innerlijke kracht kreeg door hen stiekem te filmen. Heb jij ook die gevoelens gehad?
MR: Meestal voelde ik dat wanneer ik iets aan het documenteren was er meer rechtsspraak voor het slachtoffer was. Je weet dat de dood van dit dier niet onopgemerkt voorbij zal gaan. Het leed van dit dier wordt niet gewoon in een vuilniszak gedaan en in een bloedige toestand de vriezer ingedrukt. Dit dier zal een voorbeeld zijn van waar de vivisectie industrie voor staat. Het was dus meer een rechtsspraak voor dieren dan een soort wraak tegen de mensen die het deden. Zeker, elke dag dat ik in HLS werkte zag ik overtredingen van de dierenwelzijnwetten. Ik zag smerige dingen gebeuren bij de dieren dat de bedrijven zeker weten nooit aan de mensen zouden willen laten zien. Maar ik was niet altijd aan het opnemen dus op de dagen dat ik kon filmen en ik iets kon documenteren dat behoorlijk afschuwelijk was, dan was er een soort opluchting en tevredenheid dat het geheim
naar buiten zal komen.

HJ: Je hebt net undercover gewerkt bij één vivisectie laboratorium Huntingdon Life Sciences. Ik weet dat het moeilijk is voor je om deze vraag te beantwoorden maar denk je dat alle laboratoria hetzelfde als HLS zijn?
MR: Van de documenten die ik gezien heb uit andere labs en van wat ik gehoord heb van andere mensen die in andere labs gewerkt hebben, absoluut. Ik denk dat slordige, onnauwkeurige wetenschap een onderdeel is van de vivisectie industrie. Ik denk niet dat er een manier is om humaan dierproeven uit te voeren omdat het dier altijd zal lijden. Het zal elke keer de gezondheid van mensen riskeren wanneer er veel geld in dierproeven gestort worden. We doen mensen kwaad omdat testen zonder dieren veiliger, effectiever en positiever voor de menselijke gezondheid zijn. (Noot: In 2003 en 2005 kwam een undercover reportage naar buiten van een ander contract research laboratorium: Covance.)

HJ: Er was een geval waar een beagle op een tafel zat, waar hij toekeek hoe bij een andere beagle zijn hoofd werd opengesneden. Kan jij beschrijven wat je daar gezien hebt?
MR: Dat was op een dag toen ik langs het lab liep en door het raam keek en ik zag een beagle op de snijtafel liggen. De vivisector plaatste een mes in het dier en de hond trok zijn hoofd terug en begon te huilen. De hond presteerde het om van de tafel weg te komen maar de persoon greep hem bij een los stuk huid en trok hem de tafel weer op. Ik kon het door de deur heen horen en zijn laatste gehuil was toen de spieren van zijn poten werden doorgesneden. Hij leefde nog steeds tijdens de hele procedure.

HJ: Hoeveel mensen waren in de kamer op dat moment?
MR: Ik weet niet meer of er nog andere mensen in de kamer waren op dat moment. Ik kan me nog een ander moment herinneren toen ik met iemand moest praten en ik de ruimte binnen kwam en ik zag dat hij op het punt stond om een jonge puppy te euthanaseren. Ik denk dat ze slechts een maand op hem aan het testen waren geweest. Toen hij de poot van de hond vast hield om de injectie te geven was er achter hem op een tafel een vrouw bezig met een zaag om een andere hond door midden te zagen. Er was ook nog een andere hond die al in stukken was gezaagd en er lagen bloedige zakken op de grond. Ik kan me herinneren dat de puppy op zijn benen stond te trillen. De geur van het bloed in de kamer en de geur van alcohol, de chaotische atmosfeer waar mensen aan het lachen waren en het hadden over welke film ze die avond in de bioscoop wilden zien en welke auto ze wilden kopen, en op dat zelfde moment stond daar een kleine trillende puppy voor de laatste seconden van zijn leven en zijn laatste visie is bloed en het geluid van de zaag door het gestel van één van zijn vriendjes.

HJ: Was dat normaal gedrag of slechts eenmalig?
MR: Zeker, dat was normaal gedrag!

HJ: Is het niet tegen de regels in de Verenigde Staten dat een hond een andere hond ziet sterven?
MR: Ja, euthanasie moet zodanig gedaan worden dat het niet stressvol voor het dier is. Geëuthanaseerd worden in een omgeving waar andere honden in verschillende gradaties van pijn en sterven op de grond liggen is zeker stressvol.

HJ: Wanneer ik met mensen praat zeg ik altijd dat het niet alleen wij zijn die zeggen dat vivisectie niet werkt, maar dat er hoe langer hoe meer gekwalificeerde mensen en wetenschappers zijn die zeggen dat het niet werkt. Vaak zijn dit zelfs de mensen die zelf dierproeven uitvoeren of uitgevoerd hebben die zeggen dat vivisectie niet werkt.
Vind jij dat ook? Jij hebt ze toch hetzelfde horen zeggen?
MR: Absoluut. Het is algemeen bekend. Er is een studie van de Amerikaanse regering dat laat zien dat meer dan de helft van de medicijnen die op de markt komen terug geroepen wordt nadat zij door mensen gebruikt zijn, en dat is behoorlijk wat. Dat alleen al is het bewijs dat wanneer voor het eerst iets door mensen wordt gebruikt het pas duidelijk wordt wat het met je doet. Je kunt van te voren zoveel dieren martelen en doden als je wil, het zal niet bijdragen aan de veiligheid van het medicijn of product. Dierproeven maakt het slechts toegankelijk voor mensen zodat zij er voor op kunnen draaien.

HJ: Dus het antwoord is celculturen, weefsel culturen om de
giftigheid van een medicijn te testen om het vervolgens in kleine dosering door mensen te laten testen.
MR: Ja, betrouwbare alternatieven voordat je na gaat denken om het aan dieren of mensen te geven. De informatie die via dierproeven tot stand is gekomen, kan zelfs onder de beste omstandigheden niet lijden tot succes. En dan zie je nu dat HLS een contract laboratorium is wiens handel het is om sponsors binnen te krijgen om het lab te gebruiken om de medicijnen en producten te testen. De enige reden waarom een bedrijf HLS zal gebruiken in de toekomst is als het bedrijf succesvol het medicijn of product op de markt kan brengen gebaseerd op de testresultaten. Bedrijven zullen nooit doorgaan met het financieren van experimenten in een lab als geen van die medicijnen of producten ooit op de markt komt. De producent van het
te lanceren product verdiend dan geen geld, waarom zouden zij dan nog met HLS werken.

HJ: Het is algemeen bekend in de industrie dat vivisectie niet werkt, waarom gaan zij er dan mee door?
MR: Omdat er veel geld mee te verdienen is! Zij hebben iedereen (ook de regeringen) overtuigd dat dit de manier is om het te doen en mensen weten niet beter. Zij zijn bang dat als ze er niet in meegaan dat zij hun eigen gezondheid in de weegschaal leggen terwijl het precies andersom is: je gezondheid is in gevaar als je vertrouwt op dierproeven. Het is een systeem dat mensen kan manipuleren. De vivisectie industrie vertelt de mensen wat ze willen horen, voeg er wat statistieken aan toe en je hebt je uitkomst die je wilt hebben.
Terwijl experimenten zonder dieren, cel culturen, in vitro, zaken zoals Itax en sommige andere testen zoals Pharmagene je wel betrouwbare gegevens kan geven. Zonder ruimte en noodzaak voor manipulatie. Met dierproeven krijg je een hoeveelheid gegevens die je op verschillende manieren kunt benaderen, afhankelijk van welke uitkomst je graag wilt hebben.

HJ: Toen jouw onderzoek en dat van Zoë Broughton naar buiten kwamen verloor Huntingdon Life Sciences de helft van hun klanten. De klanten die Huntingdon Life Sciences had, denk jij dat ze HLS verlieten omdat het werkelijke gezicht van vivisectie naar buiten kwam? Denk jij dat zij goed op de hoogte waren van wat daar zich allemaal afspeelde, dat ze HLS verlieten vanwege de slechte publiciteit?
MR: Ik denk dat de bedrijven zich zelf zagen staan naast iemand die stonk en zij wilden er niet mee geassocieerd worden. Ik denk niet dat zij iets anders deden dan zichzelf redden door zichzelf te distantiëren van HLS. Ik denk dat ze bang waren om gestigmatiseerd te worden en dat dat negatief voor ze zou uitpakken.

HJ: Denk jij dat ze op de hoogte waren van de horror, zelfs zonder de toegevoegde mishandeling van de werknemers op de dieren? De experimenten zelf zorgen voor ondenkbaar lijden, denk jij dat de sponsors zich daar bewust van waren?
MR: Absoluut, het gebeurde regelmatig dat de sponsors op bezoek waren terwijl ik alles aan het opnemen was. Toen ik aan het documenteren was waren de sponsors in het gebouw of hadden ze het gebouw net verlaten dus zijn ze zeker bewust van wat er allemaal afspeelt in HLS. Het is een onderdeel van de industrie, Het is iets dat iedereen accepteert als onderdeel van de industrie.

HJ: Hoe ziet een standaard bezoek er uit van een sponsor aan Huntingdon Life Sciences?
MR: Dat durfde wel eens te verschillen. Ik denk dat in diertesten er bepaalde momenten zijn waarop de sponsors de data bekijken, nagaan welke testen er hebben plaats gevonden. Soms komen ze zelfs kijken naar de dieren en ik vind het zeer verontrustend als een bedrijf dat betaalt voor een proef op 40-50 dieren niet weet wat een hond normaliter doet. Om ze te zien lopen en vragen 'liggen honden normaal ook met hun pootjes opgevouwen onder hun lichaam?' Ze kunnen rustig in hun kantoor zitten en een order uitschrijven voor al deze belachelijke testen zonder te beseffen dat achter elk experiment een dier zit. Ik kan helaas niet dieper ingaan omdat ik gebonden ben aan de uitspraken van de rechter. Wat ik wel wil zeggen is dat de menselijke natuur zo werkt dat ze slechts zien wat ze willen zien en niets zien als ze niets willen zien. En al helemaal als je weet dat iemand komt om de boel te inspecteren probeer je je zo goed mogelijk te gedragen en zodra de deur weer sluit ga je terug naar de normale gang van zaken wat een heleboel meer dierenmisbruik inhoudt.

HJ: Hoe reageerden de medewerkers waar je mee werkte nadat Zoë Broughton's onderzoek naar buiten kwam in Groot-Brittannië?
MR: Ik zal nooit die dag in maart vergeten toen mijn baas terug kwam uit Groot- Brittannië en me vertelde over een undercover onderzoek dat net naar buiten was gekomen. Hij was daar toen het gebeurde en vertelde dat een aantal medewerkers dieren hadden geslagen en dat het er erg slecht uit zag. (De beagle puppy die door een HLS medewerker in Engeland in zijn gezicht werd geslagen omdat de medewerkers zijn bloedader niet konden vinden) Ondertussen werkte ik er al zes maanden en ik dacht 'shit nu wordt het vast heel moeilijk om dingen te documenteren' omdat ze misschien zouden kijken naar mensen die dit laboratorium aan het onderzoeken zijn. Ik was verrast dat de houding totaal niet veranderde. Het onderzoek in Engeland gebruikten ze helemaal niet als leerschool. Het personeel werd niet verteld om niet dezelfde dingen te doen, ze werden verteld om de dingen zo te doen dat niemand het zou zien! Ik herinnerde me Zoë's videoband te zien en ik verbaasde me over de identieke dingen die Zoë en ik zagen in onze onderzoeken. We werkten beide in verschillende laboratoria (beide HLS), in verschillende landen (UK en USA), dat eigendom was van hetzelfde bedrijf en we zagen dezelfde dingen. Zij zag fysieke mishandeling tegen dieren, ik zag fysieke mishandelingen tegen dieren. Zij zag dat er fouten waren in de dosering, ik zag dat er fouten waren in de dosering, zij zag dat er gefraudeerd werd met de data, ik zag dat er gefraudeerd werd met de data. Ik denk dat Zoë een fantastisch karwei geleverd heeft en het laat zien dat als je twee verschillende onderzoeken uitvoert en je hebt hetzelfde resultaat dan is er iets heel erg mis in de vivisectie industrie.

HJ: Welke onderzoeken werden voor welke bedrijven uitgevoerd?
MR: Helaas kan ik daar niet te veel over zeggen vanwege de uitspraak van de rechter en omdat de vivisectie industrie deze geheimen graag voor zich wil houden. Waar ik het wel over mag hebben is het Colgate experiment (Colgate Palmolive) waar de honden een jaar lang in een kooi zaten en gedwongen werden om elke dag pillen te slikken dat een schoonmaak middel bevat om vervolgens gedood te worden. Het product was al op de markt in Mexico maar het moest nog getest worden anders kon het niet op de markt komen in Amerika. Het is slechts om eventuele schadeclaims te voorkomen, het betekent niet dat het product veilig is. Vanwege de experimenten kunnen mensen het in Amerika nu ook gebruiken en beschermt het het bedrijf tegen eventuele schadeclaims.
Er was een osteoporosis medicijn getest voor Yamanouchi, een Japans bedrijf, op beagles waarbij de voorpoten gebroken werden terwijl er al klinische studies op mensen in Japan plaats vonden. Ze waren al menselijke data aan het verzamelen en nog steeds moesten dieren lijden voordat ze konden sterven.

HJ: Hebben de medewerkers in HLS speciale cursussen gevolgd? In je verslag stond dat iedereen zo aan de slag kan bij HLS.
MR: Het is interessant dat je dat vraagt. De medewerkers die de beagle hadden geslagen en met het dier aan het schudden waren zeiden dat de aders te klein waren maar dat was niet het geval. Vanuit mijn ervaring zijn die mensen niet getraind. Je kunt een totaal andere baan hebben en toch kan je binnen een aantal weken aan de slag in HLS, doseringen geven, data verzamelen en operaties uitvoeren. Dit zijn niet getrainde medewerkers die gehuurd worden op een laag basis niveau. Het was dus niet zo dat de aders te klein waren. Ik zag het regelmatig als er bloedstalen genomen dienden te worden. Ik noem het vissen, ze plaatsen de naald in de nek en ze drukken de naald in en uit totdat ze geluk hebben en uiteindelijk een ader raken. De gehele tijd wist niemand wat ze aan het doen waren. Ik vergeet nooit de eerste keer dat ik de hal in liep en ik zag dat er een kaart hing bij een kooi omdat een hond een giftige injectie moest krijgen. Dit was de eerste keer dat ik met vivisectie in aanraking kwam, ik had er over gelezen maar nu stond ik er midden in. Een hond werd er uit gehaald en zijn staart bewoog van enthousiasme, hij was zo blij om aandacht te krijgen. De naald ging in zijn voorpootje en zijn staart stopte meteen. Nadat de naald werd terug getrokken begon hij meteen weer te kwispelen. Ik vond het zo zielig dat deze dieren zo om aandacht smeekten dat ze zelfs blij waren met die handen die hen pijn deden. In wat achtergrond informatie die ik gelezen had las ik dat bij sommige fokkerijen de dieren op belangrijke punten in hun leven aandacht kregen om ze vervolgens weer te onthouden. Zo waren de dieren altijd handelbaar in de laboratoria. Het is pijnlijk voor ze om 24 uur per dag in een stalen kooi te zitten zonder enige aandacht.

HJ: Op de video zien we ook dat het personeel een boel lawaai maakt, schreeuwen en gillen, terwijl zij een aap vast houden. Wat voor experiment was dat?
MR: Dat was onderdeel van een Procter & Gamble experiment waar ze een proef uitvoerden voor een nieuwe neusspray tegen verstopping, alsof er nog niet genoeg van op de markt zijn. Zij hadden de aap vastgebonden voor een elektrocardiogram en het is interessant om te vermelden dat wanneer de apen op de tafel lagen de technici regelmatig de zuurstoftoevoer afzetten. Vanuit het niets was het een chaotische toestand. Er werd bloed van de apen afgetapt en zij kregen de elektrocardiogram test, er waren tussen de acht en tien mensen aanwezig die allerlei verschillende dingen aan het doen waren.
Spontaan begon iemand een soort oorlogskreet tijdens een
elektrocardiogram dat pols en hartslag van de aap moest meten... en dit soort testen moet wetenschappelijke data opleveren voor veilige medicijnen voor mensen. Eén van de technici noemde aan het eind van het rumoer dat 'je je kont kan afvegen met deze gegevens.' Met andere woorden; het is niet goed, het is absoluut waardeloos! Wat mensen zich ook niet realiseren is dat een heleboel van die gegevens, van het elektrocardiogram maar ook van andere testen, komt van dieren die flink gestresseerd zijn. Het is stressvol voor een wild dier om het vast te binden aan een tafel om vervolgens allemaal scherpe metalen clips over het gehele lichaam aan te brengen. Wanneer de test over is worden de clips zo van het lichaam afgetrokken. Het is toch maar een dier en die gaat toch sterven dus waarom zou je vriendelijk zijn? Wat mensen zich niet realiseren is dat deze proeven veel stress veroorzaken en dat de gegevens niet geanalyseerd worden. Zij betalen niemand om naar de gegevens te kijken om te beoordelen of het allemaal klopt. Het wordt slechts opgeslagen in een kast om weer te voorschijn gehaald te worden wanneer het product iemand verwond en dan kunnen ze zeggen "kijk, we hebben aan alle vereiste tests voldaan."

HJ: Hoe werd de Procter & Gamble test uitgevoerd?
MR: Ze hebben de aap gedwongen via een tube in zijn neus en in zijn maag de dosering binnen te krijgen. Dit gebeurde elke dag en daarnaast had je bloedtests en de elektrocardiogrammen.

HJ: Hoe zit het met de andere dieren in HLS?
MR: Ratten en muizen zijn voor de onderzoekers helemaal een wegwerpproduct. Zij weten dat ze helemaal niets voor de ratten of de muizen hoeven te doen, ze hoeven ze niet eens eten of water te geven.
Er was een rat in de kolonie dat een kaartje op zijn kooi had waarop stond 'geef me alstublieft water.' Haar tanden waren zo door gegroeid dat ze niet meer aan het water kon nippen. Ze werd niet geëuthanaseerd en er werd ook niets aan haar tanden gedaan zodat ze weer water kon drinken, nee iemand schreef dat briefje voor de lol en plaatste het op de kooi. Ook heb ik een keer iemand betrapt die voor de lol een poot van een rat afsneed. Er waren meerdere mensen en die reageerden nauwelijks. De reactie was meer zoals iemand die betrapt wordt voor het plakken van een stukje kauwgom onder de stoel in de kerk.

HJ: Wat vind je van grote bedrijven zoals de Bank of New York of individuen die aandelen hebben in Huntingdon Life Sciences. Vind jij dat zij onschuldige mensen zijn of denk jij dat ze medeverantwoordelijk zijn voor wat er gebeurd met de dieren? (Bank of New York dumpte HLS en de aandelen van HLS zijn amper wat waard - 2007)
MR: Iedereen die geld geeft aan een instituut dat de vivisectie industrie ondersteunt is direct verantwoordelijk voor het lijden van de dieren en het in gevaar brengen van de gezondheid van mensen. Als iemand geld investeert in Nat West (Dumpte ook HLS) dan moeten ze hun geld onmiddellijk terug trekken omdat zij geld betalen voor de dood van dieren zoals James, Little Joey en Spud die ik leerde kennen en gedood zijn door HLS in Amerika.

Door Heather Nicholson (26/03/00)